** مـضـطـر و دلـخـسـته و زار و حزین **
                            ** بـر جـگر دارم شـــرار زهــــر کـیــن **
          ** مــی کـــشـم از درد پـا روی زمــیــن **
                            ** گـشتــه در ایـن لحـظه های واپـسین **
          ** اشـک چـشـم و خـون لبـهایـم اجـیـر **

   ** بر دلم،شور و نوای کربلاست ... أشهد من،روضه های کربلاست **

          ** کـاش زیـر تــیــر و تــیـغ و نـیــزه ها **
                            ** میزدم در خاک و در خـون دست و پا **
          ** بی کــفـن می شـد سـرم از تـن جــدا **
                             ** رو نـمـی کــردم ولــی از کــــربــلاء **
          ** بـا عــــدو تـا کـــوفــه و شــام بــلاء **

   ** بر دلم،شور و نوای کربلاست ... أشهد من،روضه های کربلاست **

           ** بـعـد مـرگـم،کـاش گـردد غــسـل من **
                             ** مثل زهــراء^(س)، نیمه شب با پیرُهن **
          ** تـا نـبـیـنـد هــیـچ کـس، دارم بـه تــن **
                             ** با گـذشـت ایـن چـهـل ســال از مِحَن **
           ** جای زخـم و کـُنـد و زنـجیر و رسـن **

   ** بر دلم،شور و نوای کربلاست ... أشهد من،روضه های کربلاست **

           ** حـک شود ای کاش بر قـبرم ز سوز **
                             ** که خـجـل هـستم مـن از عـمّه هنوز **

   ** بر دلم،شور و نوای کربلاست ... أشهد من،روضه های کربلاست **

^{«دربيانمبارزتحضرتابىعبداللّهالحسين(علیهالسّلام) وشهادتآنمظلوم»}

^{از بعضى ارباب مَقاتل نقل است كه چون حضرت سيّدالشهداء(عليه السّلام) نظر كرد هفتاد و دو تن از ياران و اهل بيت خود را شهيد و كشته بر روى زمين ديد عازم جهاد گرديد، پس به جهت وداع زنها رو به خيمه كرد و پردگيان سرادق عصمت را طلبيد و ندا كرد: اى سكينه ، اى فاطمه ، اى زينب ، اى امّ كلثوم !
 «عَلَيْكُنَّ مِنّى السَّلامُ» 
پس حضرت سكينه(علیهاالسّلام) عرض كرد: يا اَبَة !اسْتَسْلَمْتَ لِلْموْتِ؟ اى پدر! آيا تن به مرگ داده اى ؟ فرمود: چگونه تن به مرگ ندهد كسى كه ياور و معينى ندارد! عرض كرد: ما را به حرم جدّمان بازگردان ، حضرت امام حسین(علیه السلام) در جواب بدين مثل تمثّل جست:}

^{«هَيْهاتَ لَوتُرِكَ اْلقَطالَنامَ»}

^{اگر صيّاد از مرغ قَطا دست بر مى داشت آن حيوان در آشيانه خود آسوده مى خفت. كنايت از آنكه اين لشكر دست از من نمى دارند، و نمى گذارند كه شما را به جائى بَرَم ، زنها صدا به گريه بلند كردند، حضرت امام حسین(علیه السلام) ايشان را ساكت فرمود. و گويند كه آن حضرت رو به حضرت امّ كلثوم(علیهاالسّلام) نمود و فرمود:
اوُصيكِ يا اُخَيَّةُ بِنَفْسِكِ خَيْراً وَ اِنّى بارِزٌ اِلى هؤُلاءِ القَوْم. (۱)}

^{مؤ لّف گويد: كه مصائب حضرت امام حسین(علیه السلام) تمامى دل را بريان وديده را گريان مى كند لكن مصيبت وداع شايد اثرش زيادتر باشد خصوص آن وقتى كه صبيان و اطفال كوچك از آن حضرت يا از بستگانش كه به منزله اولاد خود آن حضرت بودند دور او جمع شدند و گـريه كردند.
و شاهد بر اين آن است كه روايت شده چون حضرت امام حسین(علیه السلام) به قصر بَنى مُقاتل رسيد و خيمه عبيداللّه بن حُرّ جُعْفى را ديد، حَجّاج بن مسروق را فرستاد به نزد او و او را طلبيد و او نيامد خود حضرت به سوى او تشريف برد.از عبيداللّه بن حُرّ نقل است كه وارد شد بر من حسین(علیه السلام) و محاسنش}

** چــونــکه نـوبت بـر بـنـی هــاشــم رســید **
                              ** ســاخــت ســاز جــنـگ عــبــاس^(ع) رشـید **

«شهادت ابوالفضل العباس(علیه السلام)واجمالی ازفضل ومقام آن برزگوار»

سید فاضلی از علماء عرب نقلکرد که چون حاجی محمد رضا الازری (رحمة الله) در قصیده اش این مصرع را گفت « یوم ابوالفضل استجاربه الهدی » یعنی عاشوراء روزی بود که هدایت ، یعنی وجود مقدس حضرت امام حسین(علیه السلام) به حضرت ابوالفضل (علیه السلام) استجارهنمود و پناه برد. در نظر مستبعد شمرد که شاید حضور حضرت امام حسین(علیه السلام) نیفتد، بیت را تمام نکرد و به همین حال بماند.پس حضرت امام حسین(علیه السلام) را در خواب دید که تشریف آورد و فرمود صحیح است آنچه گفته من مستجیر شدم به برادرم  ابوالفضل (علیه السلام)؛ و مصرع ثانی را حضرت فرمود « والشمس من کدر العجاج لثامها » یعنی آن وقت من مستجیر و پناهنده شدم که آفتاب از تیره غبار معرکه کربلاء نقابی پیدا کرده بود .

« نظر سیدالعابدین علی بن الحسین(علیه السلام) الی عبیدالله بن عباس بن علی بن ابیطالب(علیهم السلام) ...............

شهید نظر می کند به وجه الله

 « شهادت و وداع حضرت علی اکبر(علیه السلام) اولین شهید از آل هاشم»

مرحوم میرزا حسن یزدی در مهیج الاحزان گوید چون شاهزاده حضرت علی اکبر(علیه السلام) بی کسی و غریبی پدر بزرگوارش را مشاهده نمود،مصمم رفتن به میدان گردید و به جهت اجازۀ حرب به نزد پدر بزرگوار آمد و عرض کرد که ای پدر اجازه بده تا جان خود را در رکاب تو دربازم.و در بعضی از کتب مقاتل مذکور است که چون اهل حرم فهمیدند که آنحضرت روانه میدان میشود و اجازه حرب میخواهد،مادران و خواهران و عمه ها بدور او حلقه ماتم زدند و پس از وداع، حضرت علی اکبر(علیه السلام) روانه میدان شد. 

در بحار گوید « و رفع الحسین(علیه السلام) شیبته نحو السماء فقال اللهم اشهد علی هولاء القوم فقد برز الیهم غلام اشبه الناس خُلقا و خَلقا و منطقا برسولک کنا اذا اشتقنا الی نبیک نظرنا الی وجهه اللهم امنعهم برکات الارض و فرقهم تفریقا و مزقهم تمزیقا واجعلهم طرائق قددا و لاترض الولاة عنهم ابدا فانهم دعونا لینصروننا ثم عدوا علینا یقاتلوننا ثم صاح الحسین بعمربن سعد مالک قطع الله رحمک و لا بارک الله لک فی امرک و سلط علیک من یذبحک بعدی علی فراشک کما قطعت رحمی و لم تحفظ قرابتی من رسول الله(صلی الله علیه و آله وسلم) ثم رفع الحسین(علیه السلام)صوته و تلی ان الله اصطفی آدم و نوحا و آل ابراهیم و آل عمران علی العالمین ذریة بعضها من بعض والله سمیع علیم »

و در ناسخ گوید حضرت علی اکبر(علیه السلام) جوانی بود هجده ساله در طلاقت لسان و ذلاقت بیان و صباحت رخسار و ملاحمت دیدار و شمیت و شمایل هیچکس در روی زمین شبیه تر از وی با خاتم النبیین نبود.نام و کنیت از جد داشت و او را به نام علی و کنیت ابوالحسن گفتند و شجاعت نیز از علی مرتضی(علیه السلام) ................

سید رضی الدین علی بن طاووس طاب مضجعه در ملهوف گوید: « و لما رای الحسین(علیه السلام) مصارعفتیانه عزم لقاء القوم بمهجته و نادی هل من ذاب یذب عن حرم رسول الله هل من موحد یخاف الله فینا هل من مغیث یرجوالله باغاثتنا هل من معین یرجو ما عندالله فی اعانتنا فارتفعت اصوات النساء بالعویل » چون امام حسین(علیه السلام) اصحاب و فتیان و جوانان هاشمیه را کشته و به خون خویش آغشته دید خود بنفس نفیس عازم میدان جهاد گشته و تصمیم به مبارزات آن قوم گرفت و آواز برداشت و فرمود هیچ کس باشد که شر دشمنان از حرم رسول خدای دفع کند ، هیچ خدا پرستی باشد که ما را به فریاد رسد و یاری دهد تا از خدای پاداش نیکو یابد،البته از آن سنگدلان کسی جواب نداد.در این هنگام صدای حریم عصمت و طهارت به ناله و عویل بلند شد.

« فتقدم الی باب الخیمة و قال لزینب ناولینی ولدی الصغیر حتی اودعه فاخذه واومی ء الیه لیقبله فرماه حرملة بن الکاهل لعنة الله بسهم فوقع فی نحره فذبحه فقال لزینب خذیه » پس حضرت امام حسین(علیه السلام) بسوی سرادق جلالت آمده به خواهرش حضرت زینب(سلام الله علیها) فرمود: کودک صغیر مرا بیاور تا او را وداع بازپسین کنم. پس آن طفل را گرفت خواست ببوسد، ناگاه حرملة بن کاهل اسدی تیری بینداخت و آن ناوک بر حلقوم طفل آمده، تمام ببرید.حضرت امام حسین(علیه السلام) به خواهرش حضرت زینب(سلام الله علیها) فرمود بگیر این طفل را« ثم تلقی الدم فلما امتلاتا رمی بالدم نحو السمآء ثم قال » آنگاه هر دو کف به زیر آن خون گرفت و چون از خون پر شد، به جانب آسمان فشاند و گفت « و هون علی مانزل بی انه بعین الله » آسان است بر من چند که هدف سهام این دواهی باشم، چه خداوند این جمله را نگران است.

« قال الباقر(علیه السلام) فلم یسقط من ذلک الدم قطرة الی الارض » حضرت امام باقر(علیه السلام) میفرماید: از آن خون قطره ای به سوی زمین باز ........

قاسم بن الحسن(علیهما السلام) به عزم جهاد قدم به سوى معركه نهاد، چون حضرت سيّدالشهداء(عليه السّلام) نظرش بر فرزند برادر، قاسم بن الحسن(علیهما السلام) افتاد كه جان گرامى بر كف دست نهاده آهنگ ميدان كرده، بى توانى پيش شد و دست به گردن حضرت قاسم(علیه السلام) در آورد و او را در بر كشيد و هر دو تن چندان بگريستند كه روايت وارد شده حَتّى غُشِىَ عَلَيْهِما، پس حضرت قاسم(عليه السّلام) به زبان ابتهال و ضراعت اجازت مبارزت طلبيد، حضرت امام حسین(علیه السلام) مضايقه فرمود، پس حضرت قاسم(علیه السلام) گريست و دست و پاى عمّ خود را چندان بوسيد تا اذن حاصل نمود، پس جناب قاسم(عليه السّلام) به ميدان آمد در حالى كه اشكش به صورت جارى بود و مى فرمود:................

«شهادتعبداللهبنالحسن(عليهماالسّلام)»

راوى گويد: حضرت امام حسین(علیه السلام) از اهل حرم دستمالى را طلب فرمود و سر مبارك را با آن محكم بست و كلاهى طلبيد كه عرب آن را(قلنسوه) مى نامند و آن را هم بر فرق همايون نهاد و عمامه را بر روى آن پيچيد و ملبس به آن گرديد و بار ديگر عزم ميدان نمود پس لشكر اندكى درنگ نمود، باز آن بى دينان بى شرم رجوع كردند و حضرت امام حسین(علیه السلام) را احاطه نمودند و عبدالله(علیه السلام) فرزند امام حسن مجتبی(عليه السّلام) كه طفلى نابالغ بود از نزد زنان و از حرم امام انس و جان، بيرون آمد و مى دويد تا در كنار عموى بزرگوار خود حسين مظلوم بايستاد. حضرت زينب(سلام الله علیها) خود را به او رسانيد و خواست كه او را به سوى حرم باز گرداند ولى آن طفل امتناع شديد نمود و گفت : به خدا قسم ! هرگز از عموى خويش جدايى اختيار نمى كنم و از او تنها نمى گذارم ! در اين هنگام، (بحربن كعب) يا بنابر قول ديگر (حرملة بن كاهل) همين كه خواست شمشير بر حضرت امام حسین(علیه السلام)فرود آورد، عبدالله بن الحسن(علیهما السلام) خطاب به او گفت : واى بر تو! اى زنازاده بى حيا! تو مى خواهى عمويم را به قتل رسانى؟!

 فَضَرَبَهُ بِالسَّيْفِ، فَاتَّقاها الْغُلامُ بِيَدِهِ، فَاءَطَنَّها الَى الْجِلْدِ فَاذا هِىَمُعَلَّقَةُ.
فَنادَى الْغُلامُ: يا عَمّاهُ!

ولى آن ولدالزنا بى حيا، از خدا و رسولخدا(صلی الله علیه وآله وسلم) پروا ننمود و شمشير را فرود آورد و عبدالله بن الحسن(علیهما السلام) آن كودك دستش را در پيش ‍ شمشير سپر ساخت و دستش به پوست آويخت و فرياد وا امام بر آورد.

فَاءَخَذَهُ الْحُسَيْنُ ع فَضَمَّهُ الَيهِ وَ قالَ: ((يَابْنَ اءخى ، اصْبِرْ عَلى ما نَزَلَ بِكَ وَاحْتَسِبْ فى ذلِكَ الْخَيْرَ، فَانَّ اللّهَ يُلْحِقُكَ بِآبائِكَ الصّالِحينَ.))

حضرت امام حسین(علیه السلام) او را گرفت و بر سينه خود چسانيد و فرمود: اى فرزند برادر! بر اين مصيبت شكيبايى نما و آن را در نزد خداى عزوجل...............

« نطق ابن زیاد در جامع کوفه »

مرحوم حاج ملا محمد حسین طهرانی در وسیلة النجاة گوید که روز چهارم محرم، ابن زیاد ملعون،مردم را در جامع کوفه جمع نمود-الخ وعلامه مجلسی (قدس سره) در بحار گوید: « ثم جمع ابن زیاد الناس فی جامع الکوفة ثم خرج فصعدالمنبر ثم قال ایها الناس انکم بلوتم آل ابی سفیان فوجدتموهم کما تحبون و هذا امیرالمؤمنین یزید قدعرفتموه حسن السیرة محمود الطریقة محسناً الی الرعیة یعطي العطي في حقه قدامنت السبل عي عهده » که ابن زیاد لعین مردم را در جامع کوفه فراهم کرد و بر منبر رفته گفت ایها الناس شما آل سفیان را آزمایش کرده و بدان گونه یافته اید که دوست میدارید و اینک یزید مردی نیکو سیرت و پسندیده طریقت و مهربان بر رعیت بذل کنندۀ عطایا و امن کننده راهها است و همینطور بود پدرش معاویه در عهد خویش و اینک پسرش مردم را اکرام میکند و ایشان را از مال دنیا غنی گرداند و جایزۀ شما را صدصد افزون کند و من از جانب وی مأمورم که بیفزایم و شما را به حرب دشمن او ، حسین (علیه السلام)..............

مرحوم علامه مجلسی در عاشر بحار، گوید که چون حضرت امام حسین (علیه السلام) در زمین کربلاء منزل ساخت و حربن یزید ریاحی در برابر وی خیمه برافراخت.ابن زیاد را مکتوب کرد که من حضرت امام حسین (علیه السلام) را به کربلاء آوردم و امتثال فرمان تو کردم دیگر تو دانی پس ابن زیاد به سوی حضرت امام حسین (علیه السلام) بدین رقم در قلم آورد. « اما بعد یا حسین(علیه السلام) فقد بلغنی نزولک بکربلاء و قد کتب ال امیرالمؤمنین یزید ان لا اتوسد الوثیر و لااشبع من الخمیر او الحقک باللطیف الخبیر او ترجع الی حکمی و حکم یزید بن معاویة و السلام »به من رسید ای حسین (علیه السلام) که در کربلاء فرود آمدی، همانا امیرالمؤمنین یزید مرا مکتوب کرده است که خوش نخوابم و سیر نخورم مگر آنکه تو را از لباس حیات عریان سازم، الا آنکه فرمان مرا پذیره کنی و دست در بیعت یزید نهی.............

 « ورود حضرت امام حسین (علیه السلام)  بر زمین کربلاء»

محدث قمی(قدس سره) نوشته است در این روز سنه ۶۱ حضرت امام حسین (علیه السلام) به زمین کربلاء ورود فرمود و چون به آن زمین رسید پرسید که این زمین چه نام دارد؟ گفتند: کربلاء می نامندش. چون نام نام کربلاء شنید گفت: « اللهم أعوذبک من الکرب و البلاء » پس فرمود: این موضع کرب و بلا و محل محنت و عنا است.فرود آئید که اینجا منزل و محل خیام ما است. این زمین جای ریختن خون ما است و در این مکان واقع خواهد شد قبرهای ما.خبر داد مرا جدم رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلم) به اینها.پس در آنجا فرود آمدند. ^(۱)

سند وقعه در روضة الواعظین و مناقب و ارشاد و کشف الغمه و لهوف و بحار و غیر اینها که حضرت امام حسین (علیه السلام) در روز ...........

مسابقه سوگواره ی محرم یادواره ی شهیدان

مهلت پاسخ گویی به سوالات و ارسال پاسخنامه ششم محرم ۱۴/۱۰/۸۷

مکان تحویل پاسخنامه: کانون فرهنگی باقرالعلوم (علیه السلام) مسجد جامع بافران

به ۱۰ نفر از برندگان از طرف ستاد برگزاری یادواره شهدای بافران به قید قرعه جوایز نفیسی اهدا خواهد شد.

ستاد برگزاری یادواره شهدای بافران

سوالات و پاسخنامه مسابقه را در قسمت ادامه مطلب مشاهده کنید. 

«السّلامعليکيامسلمبنعقيل(ع)»

     ** اي خدا!شب شده و من چه کنم **                        ** يک تن واينهمه دشمن چه کنم **

    ** يک نـفـر نـيسـت مرا خانه دهد **                    ** مـرغ بـشکسـتـه پـرم لانه دهد **

    ** اهـل کــوفـه همه پيمان شکنند **                    ** خود نمکخوار ونمکدان شکنند **

    ** صـبح، بر دامن من چنگ زدند **                    ** شـام، از بـام مـرا سـنـگ زدند **

    ** امشب اي طوعه! مرا خانه بده **                   ** مـرغ بـشکـستـه پـرم، لانـه بده **

    ** امشب اي طوعه! بيا مردي کن **                   ** با دل فـاطـمـه^(س)، همدردي کن **

    ** کـوفـيـان را نـه سر کـيـن باشد **                   ** عـاشـقـي، عـاقـبـتـش اين باشد **

« روز اوّل محرّم»

** بـاشد به سـوی کـعـبه مـقـصود روی ما**   ** کـه آنـجـا بـرآیــد آنـچـه بـود آرزوی مـا **

** ما را خیال یکسر مونـسیت غیر دوست **   ** بـر حـال مـاه گـواه بـود مــو بـمـوی مـا **

** تخمی فشانده ایم و خوردیم آنگهش ثمر**   ** کـابـش دهــد زمـانـه ز خـون گـلـوی ما **

** گـشــتـیـم مـا مـسـافـر کوئـیـکه انـدر او**   ** جـز تـیـر و تـیغ و نی نکند جستجوی ما**

** کـردیـم رو به سـوی دیـاری کـه هر قدم**   ** بـاشد بـلا مـقـابـل، اجـل رو بـه روی ما **

** در کــعـبـه مـقــام نــمـائــیــم کــز صــفـا**   ** مـســجــود کـایـنـات بــود خـاک کوی ما **

** بــر قــبــله بــرای نــمــاز آوردیــم روی**  ** کــانـجا بود ز خـون سـر مـا وضـوی ما**

 « ذکر ملاقات حرّبن یزید ریاحی با حضرت امام حسین (علیه السلام) »

مرحوم میرزا حسین یزدی در مهیج الاحزان گوید چون جاسوس پسر زیاد خبر آمدن حضرت امام حسین (علیه السلام) به او رسانید آن ولدالزنا مردم را بوعد و وعید و نوید و تهدید بحرب آن امام مجید میخواندو حرّ بن یزید ریاحی را بسر کردگی هزار سوار به استقبال آن حضرت فرستاد که هر جا به او برسی در زمین بی آب و علف آنجناب را فرود آور و مرا اعلام کن تا امری تازه از من بتو برسد.آنسواران صحرا را فرو گرفته بودند و در طلب آن منتهی العارفین میشتافتند.

و شیخ اجل مفید علیه الرحمة در ارشاد گوید که چون حضرت امام حسین (علیه السلام) از بطن العقبه............... 

«بين الحرمين،عشق عالمين»

يک خيابان کرده مجـنونم، تو ميـداني کجاست؟ ** ** آن خيابان کوي جانان، قطعه اي از کـربلاست

يـک خــيـابـان، دل ربـوده از تـمـام عــاشـقــان ** ** هـسـت آنجا جاي پـاي مـهدي صاحـب زمان^(عج)

يـک خـيـابان، گـشته مـقـتـل گاه جـبـريـل امـين ** ** يکطرف استاده زهراء^(س)،يکطرف ام البنين^(س)

با عرض سلام خدمت محبان اهل بیت(علیهم السلام)این عکسا رو از بین الحرمین گرفتیم ... سوغاتی

*اللهم ارزقنا زیارة الحسين(عليه السلام)**

یادواره بیش از ۳۰ شهید بافران

با عنوان سوگواره ی محرم یادواره ی شهیدان

زمان: تاسوعای حسینی ساعت ۲:۳۰ بعدازظهر

مکان : مسجد گلزار شهدای بافران

ستاد برگزاری یادواره شهدای بافران

روز بیست و چهارم ذی الحجة الحرام بنابر اشهر روزیست که مباهله کرد رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) با نصارای نجران، و نازل شدن «آیه تطهیر» در شأن پیغمبر و اهل بیتش (علیهم السلام)، و نازل شدن آیه «إنّما وَلِیَّکُمُ اللّهُ» در شأن حضرت امیرالمؤمنین(علیه السلام) که در حال رکوع انگشتر خود را به سائل دادند. 

روزی مأمون به امام هشتم(علیه السلام) عرض کرد:به من خبر بده به بزرگترین فضیلتی که در قرآن برای امیرالمؤمنین(علیه السلام) ذکر شده چیست؟
حضرت فرمود: بزرگترین فضیلت جریان مباهله نصارای نجران است که خداوند متعال به پیغمبرش فرمود:........